Rapidshare, το φαινόμενο

Από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα του Internet είναι η ανταλλαγή δεδομένων.
Από τα πρώτα βήματα του Internet οι χρήστες εκτός των άλλων αντάλλαζαν οποιουδήποτε περιεχομένου δεδομένα μέσο διαφόρων εφαρμογών. Πριν λίγο καιρό το φαινόμενο rapidshare ήρθε για να καταργήσει τους μέχρι τότε μη-βολικούς τρόπους ανταλλαγής δεδομένων όπως emails,irc,chat,forums.torrents κ.α. και έδειξε ότι είναι μια από τις καλύτερες εφαρμογές επί πληρωμή στο Internet.

Το rapidshare δείχνει τους τελευταίους μήνες να έχει κερδίσει ένα ικανοποιητικά μεγάλο ποσοστό χρηστών Internet και να πληρώνει ή έστω να χρησιμοποιεί αυτή την εφαρμογή όλο και περισσότερο.
Σήμερα το rapidshare.com αγγίζει την πρώτη δεκάδα των ιστοσελίδων παγκοσμίως που έρχονται πρώτα σε προτίμηση και φυσικά σε χρήση.

Πέρα από όλα αυτά όμως προέκυψε και ένα μεγάλο θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων διότι στην λέξη «ανταλλαγή δεδομένων οποιουδήποτε περιεχομένου» συμπεριλαμβάνετε και το παράνομο υλικό, το υλικό που ανταλλάσσεται ελεύθερα χωρίς την έγκριση των δημιουργών του.

Χθες ήταν μια μέρα από τις ελάχιστες όπου το rapidshare.com δεν ήταν online για περισσότερο από 7 ώρες.

Η πρώτη «ανακοίνωση» που βγήκε ήταν στο wikipedia αναφερόμενη στο ότι κάποιοι ISP μπλόκαραν τις υπηρεσίες τους σε σελίδες που μοιράζουν/ανταλλάζουν δεδομένα όπως το rapidshare.

Λίγο αργότερα έγινε γνωστό ότι η GEMA(γερμανική εταιρία προστασίας προσωπικών δεδομένων) κέρδισε μία προσωρινή απόφαση να κλείσει το rapidshare.
Όμως, υπήρχε και ένα δικαστήριο που είχε γίνει κατά του rapidshare το περασμένο καλοκαίρι και στην ουσία αθώωσε από όλες τις κατηγορίες την εταιρία αυτή διότι ο τρόπος λειτουργίας της σελίδας αυτής δεν καταπατά κανέναν ευρωπαϊκό νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων.

Πολύ έξυπνα λοιπόν οι ιδιοκτήτες του rapidshare ισχυρίστηκαν(και αυτό ισχύει) ότι οι ιδιοκτήτες πνευματικών δικαιωμάτων μπορούν αμέσως να διαγράψουν τα δικά τους δεδομένα από τους servers του χωρίς καμία δικαστική απόφαση.

Άλλοι αυτό το θεώρησαν σαν νίκη απέναντι στην μινιμαλιστική ερμηνεία της ευρωπαϊκής εταιρίας προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων και άλλοι ως ενίσχυση μιας καλά οργανωμένης απειλής.

Ποιος έχει το δίκαιο και ποιος όχι η ιστορία θα το δείξει.
Φταίει αυτός που κρατάει το όπλο?Αυτός που το δημιούργησε?
Ή καλύτερα,στην περίπτωση μας,αυτός που το προκάλεσε?